Ria Schulpen kiest

“Op het eerste gezicht lijkt deze illustratie niets meer dan een goed nagetekend logo met een gek zinnetje eronder.De tekenaar speelt hier echter een subtiel spel met tekst en tekening.Wie beter kijkt (maar vooral beter leest), ontdekt waar het de illustrator eigenlijk om te doen is: een lach ontlokken.
Dat is hem in mijn geval goed gelukt, ik hou dan ook van dit soort humor.”


Ria Schulpen (°1963) is oprichter van de Antwerpse uitgeverij Bries. Zo geeft ze boeken uit die op het raakvlak liggen tussen strip, grafische kunst en literatuur. Hiernaast stampte ze, samen met kunstschilder Benjamin Demeyere ook The Bries Space uit de grond, een exporuimte in Borgerhout.
© Rudi Jacoby

Ann Rikkers kiest

“Ik kies deze geheimzinnige tekening voor vandaag.
Ik word aangetrokken door de subtiele kleuren en de vreemde figuur.  Wat doet ze eigenlijk? En wat is die rare blauwe vorm? Intrigerend vind ik…
Een tekening met penseel vind ik sowieso top.”

View this post on Instagram

#apaperaday19

A post shared by Marleen Cockx (@cockxmarleen) on


Haar werkmomenten doelbewust inplannen doet illustrator Ann Rikkers (°1963) allesbehalve. Veel van haar tekeningen zijn juist spontane impressies van wat ze om zich heen ziet. Tijdens haar wandelingen doorheen België en op buitenlandse reizen, is haar schetsboek haar vaste – en welkome – bondgenoot. Haar ultieme raad: Just relax and take it all in. No manual needed. 

Ronny Delrue kiest

”De tekening liet mijn ogen dwalen in een niet onmiddellijk te definiëren landschap, stadszicht, stratenplan,… Ik wandelde als het ware in het beeld waarbij ik telkens opnieuw uitgenodigd werd om de diverse tekentechnieken te onderzoeken.De veelheid van onderdelen laat zich omarmen als een fris, kleurrijk geheel.”


Kunstenaar Ronny Delrue (1957) behaalde het eerste doctoraat in de kunsten rond het thema Het onbewaakte moment, de gecontroleerde ongecontroleerdheid bij het tekenen.’Tekenen is voor Ronny een manier van denken, een staat van zijn.
Op 25 oktober opende in het S.M.A.K. de tentoonstelling Correspondances/Ronny Delrue in dialoog. Het hart van deze expo is de briefwisseling van Delrue met vijf kunstenaars uit evenveel landen.


Jill Vandorpe kiest

“Het beeld van de kamer maakt me meteen nieuwsgierig, ze doet mij vragen stellen naar de plek en het moment waarop dit beeld werd vastgelegd. Ik hou van de eenvoudige compositie van deze tekening. We krijgen een lege ruimte te zien met lichte ramen. Een mooi stuk uit de tekening vind ik de reflectie van het licht op de vloer. Doordat we niets uit de ramen zien, wordt een mysterieus sfeertje gecreëerd. Er is geen uitzicht maar alles lijkt wel in de ochtendzon te baden. Het matte kleurenpalet van de muren en het plafond dragen mee aan de stille sfeer in de ruimte. “


Kunstenares Jill Vandorpe (°1989) combineert grafisch werk en kleine sculpturen in installaties. In haar tekeningen combineert ze graag verschillende technieken en elementen. Abstractie overlapt figuratie, stukjes collage gaan hand in hand met kleine krabbeltjes tekst of grotere in gekleurde vlakken. Haar werk baseert zich op menselijke denkprocessen in al hun ongrijpbaarheid en hoe de innerlijke wereld de realiteit vormgeeft. 

Flore Deman kiest

“Johanne Ampe zet met deze tekening een beeldverhaal neer dat mijn aandacht eist op verschillende manieren. De schetsmatige bomenrijen zijn enorm dynamisch en staan in contrast met de strakke geometrische vorm van het huis. Er zit een prachtige lichtinval in de tekening waardoor de afgrond op je af lijkt te komen. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt: wie tuimelt er door de bomenrijen? Welke rol speelt het huis in dit verhaal? Als dit de start is van een graphic novel, wacht ik met plezier en in spanning af.”


Flore Deman (1992) is illustrator. Ze maakt dagelijks tijd om te tekenen, legt alledaagse situaties vast of laat haar eigen fantasie spreken. Op het Watou Kunstenfestival werkte ze samen met Lize Spit, dat vond ze heel inspirerend: Teksten dagen me uit om eens een andere weg op te gaan.
Binnen haar functie op de cultuurdienst in Waregem is Flore ook organisator van het festival ‘Waregem tekent’.

Malgorzata Maria (Gosia) Olchowska kiest

“In deze tekening hou ik van de compositie en de kleuren van de verschillende elementen die erin verwerkt zitten. Ze lijken allemaal losjes getekend, maar tegelijk houden ze de tekening juist samen. Wat ook voor een fijne balans in de tekening zorgt is het gebruik van verschillende materialen. Deze tekening maakt me gelukkig wanneer ik ernaar kijk. Quite an unusual piece.”


Als architecte focust Malgorzata Maria Olchowska (°1982) in de eerste plaats op tekeningen, modellen en collages – terwijl ze als graficus net meer aandacht schenkt aan architectuur. Met haar tekeningen tracht ze de verhalen en ontmoetingen te verbeelden die haar leven kruisen of veranderingen in de ruimte rondom haar vast te leggen.


Heleen De Grande kiest

“Twee keer scrollde ik er helemaal door en twee keer stopte ik bij deze. In het beeld gezogen door de roze confettistippen en de eenvoudige, kinderlijke lijnen die wielrenners op hun fiets creëren. 
Bijna vormen ze gewoon klonen van elkaar. Maar een simpele haarlok, een veel te grote snor en een stereotiep brilletje steken daar een stokje voor. 
Een hoopje coureurs, zo beschrijft ze ze zelf. Dat roept onmiddellijk een herkenbaar beeld op. Van een peloton fietskameraden, op een weekendochtend met versgewassen koerstruitjes. Lavendelfris en strak in het pak! 
Zwetend ploegen ze zich door de velden en eindigen doen ze altijd met een pint op een zonnig terras. Voldane glimlach op de snoet. 
Dat stereotiepe beeld schuwt ze niet. Ze tekent een fiets zoals een doorsnee kind of volwassene een fiets zou tekenen. En het werkt.  Meer nog, ze geeft het cliché beeld wat extra cachet door er een absurde toets aan toe te voegen. Een gigantische doos waspoeder daalt uit de hemel neer, alsof er écht wasgoden bestaan die lavendelfris waspoeder in het rond strooien. 
Kortom, de dosering beeld, humor én herkenbaarheid zit helemaal snor!”


Kunsthistorica Heleen De Grande (1993) werkt voor AmuseeVous, een organisatie die ruimte opeist voor jongeren (16 – 30j) binnen de culturele sector.
Zo maken ze heel wat culturele plekken jongerenproof. Het expertise van jongeren zelf speelt hierbij een centrale rol.


Olu Vandenbussche kiest

“Sinds ik hem heb gezien, laat deze cartoon me niet meer los. Ik was in eerste instantie getriggerd door het thema omdat ik zelf vaak met trein, tram en bus reis. Daarbij vang ik soms intrigerende gesprekken op, andere keren ben ik getuige van wrange of pakkende taferelen. Ik hou ervan om mijn medereizigers te observeren en te fantaseren over hun afkomst en bestemming. Ik heb ook veel bewondering voor wie zijn of haar observaties kan vastleggen in rake tekeningen of verhalen, zoals deze illustratrice.
Wat ze brengt getuigt van een nieuwsgierigheid, openheid en empathie naar anderen toe die ik hartverwarmend vind. Ze vertelt een zwaar verhaal in een donkere stijl en toch voel je je als lezer achteraf beter. Wellicht komt dat door de scène waarin het hoofdpersonage met zijn neus vruchten aantikt. Dit bevreemdende schouwspel doet verwonderen en verleent aan het geheel ook een speelse toets.
Van deze illustratrice wil ik meer zien!”

View this post on Instagram

#inktober2019 #apaperaday19 #2800love

A post shared by Tilde Potoms (@tilde_potoms) on


Olu Vandenbussche (°1983) is textielontwerper en interieurstyliste. Ze geeft opleidingen rond digitaal textielontwerpen en schrijft op haar blog over slow design, duurzaam textiel, interessante ontwerpers, websites en apps en beidt zo een platform aan beginnende printdesigners.  


Marlies Vermeulen kiest

“De tekening lijkt een reflectie op of van een moment. Ze toont aan dat tekenen meer is dan representeren, maar een wisselwerking kan zijn tussen tijd, plaats en eigen gedachten. Enerzijds hou ik ervan dat de tekening mij aan het denken zet en anderzijds me laat verdwalen in het landschap van gedachtes van de tekenaar. Maar los daarvan vind ik ze ook gewoon heel erg mooi!”


Cartopoloog Marlies Vermeulen tekent kaarten.
Ze gaat op locatie op zoek naar verhalen, waarin bewoners hun blik op de openbare ruimte laten ontrafelen. Fijnzinnig speurt ze haar omgeving af en vertaalt de verhalen in een kaart.
Marlies werkt niet alleen. Samen met haar vriend Remy Kroese richtte ze het onderzoeksbureau
Dear Hunter op.


Matilde Everaert kiest

“Op het eerste gezicht maakte Nancy Demeester een eenvoudige tekening: 1 techniek, 1 kleur, 1 laag. Maar tijdens het ontdekken van de tekening zie je de verschillende interpretatielagen.
Het kan een gevel zijn met een rond raam, een perspectief waarbij de zon vlakken aftekent in een ruimte of ‘gewoon’ een goed opgebouwde grafische tekening. Een tekening vind ik krachtig wanneer je op zoek kan gaan in het tweedimensionaal vlak ervan en je ontdekt dat er zich nog een hele wereld achter bevindt. Een wereld gecreëerd in het hoofd van de toeschouwer.” 

View this post on Instagram

#apaperaday19 #kunstwerkt #lino #linocut

A post shared by Nancy Demeester (@nancy_tekent) on


Beeldmaker Matilde Everaert (°1992) omschrijft zichzelf het liefst als ‘freelance architect’: iemand die afstapt van de gekende definitie, en juist danst op de grens tussen architectuur en beeldende kunst. Op deze manier herschrijft, of in dit geval hertekent, ze heel persoonlijk haar functie als architect & grafieker.