We kozen heel zorgvuldig 31 curatoren – één voor elke tekendag in oktober – die een grote liefde voor tekenen delen. Lees hieronder wat ze vertellen over hun favoriete tekening.

Sara Bomans kiest

“Mijn eigen voorliefde voor de combinatie van beeld met taal deed me kiezen voor deze tekening van Natacha Dimovska.
Een personage in vrouwenkledij ‘moet iets bekennen’ – zij (of hij!) zit verstrikt in een wirwar van krabbels die als een doek het gezicht bedekken.
Ik hou van het samenspel van beheerst tekenen en het driftigere kribbelen. Het blad is maar voor de helft ‘betekend’ waardoor het voelt of het personage wat afstand houdt, ook dit geeft een spannende dynamiek waarbij je als toeschouwer extra nieuwsgierig wordt.  De zin staat als een zuil waardoor ze (nog) meer gewicht lijkt te krijgen. Natacha creëert in deze tekening op speelse wijze een momentopname in een verhaal dat je verder zelf mag invullen.
Ik ben benieuwd naar meer! “


Sara Bomans (°1982) liet jaren geleden de vraag los of haar werk al dan niet kunst is. Haar veelzijdig oeuvre bestaat uit (haar-)tekeningen, textiele sculpturen, schilderijen, netwerkprojecten, cartoons en zelfs beschilderde stenen. 
In haar reeks ‘Secret Thoughts’ probeer ze op cartoonachtige en uitgepuurde wijze het alledaagse te verwerken tot (humoristische) semi-wijsheid. Elke tekening vertrekt vanuit haar eigen ervaring die ze ‘verheft’ tot universeel herkenbare intieme gedachten of schijnbaar schaamteloze bekentenissen. 


Chris Perdieus kiest

“Ik bleef hangen bij deze tekening door het eenvoudige materiaalgebruik, kleefband en balpen.
Bovendien zie ik de gekleurde kleefband ook als een symbool : ‘kleven’ en de ‘band’ tussen de twee personage van de tekening. De balpenlijnen zijn zelfzeker en krachtig aangebracht. Originaliteit gecombineerd met een klassiek thema.” 


Schrijfster-illustrator Chris Perdieus (°1961) houdt niet van vakjes. Ze is Urban Sketcher, schreef al verschillende kinderboeken en is raamtekenaar.  Ook 
haar materialen variëren voortdurend : van inkt, potlood en stift tot gerecycleerd papier en aquarel. Als Urban Sketcher schuwt ze geen enkele plek in de stad, en zoekt ze liefst de chaos op.


Tim Polfliet kiest

“Twee figuren in bruine tinten (is het bister en zwarte inkt?). De tekening geeft zich laag na laag vrij. 
Ik hou van tekeningen waarin lijn en vlak, positief en negatief een spel met elkaar spelen en het overnemen van de figuratie.
Je ziet twee figuren, maar doemt er uit de achtergrond een derde op? Draagt de linkse figuur een soort helm of loopt de beweging van het haar van de rechtse figuur gewoon door?
Plots zie je een schouder, de kin van de man wordt vormgegeven door de hand van de vrouw. Licht en schaduw, vorm en restvorm, aantrekken en afstoten, een korrel, ruis, tikkeltje mysterie. Schoon.” 


Illustrator Tim Polfliet (1976) studeerde grafische vormgeving en schilderkunst aan de academie in Gent. Zijn illustraties in kinderboeken herken je vaak aan de zachte en warme kleuren. 
Dit voorjaar nodigde hij als curator verschillende illustratoren en beeldende kunstenaars uit op de schitterende expo ‘O Wonder, klein wonder’ in Sint-Niklaas. 


Sofie Van der Linden kiest

“Wanneer ik mijn blik over de verschillende inzendingen liet dwalen, viel deze tekening me meteen op. Ze verbeeldt drie gestileerde figuurtjes. Ze staan op de tippen van hun tenen om toch maar een glimp te kunnen opvangen van wat zich buiten beeld bevindt. Hun handeling verraadt een hedendaags fenomeen, maar vormelijk horen ze eerder in een ander tijdperk thuis (ook hun kapsels zijn trouwens wat gedateerd). Die frictie vind ik interessant. Stilistisch zou ik ze onderverdelen bij de vlakheid van Japanse prentkunst, de naïviteit van Henry Darger en het kleurgebruik van Paul Duhem. 

De eenvoud en de kleuren van dit werk spreken mij aan. Het werkt ook goed in combinatie met het speelse thema. Ik lees deze tekening als een knipoog naar ons, mensen, die al te graag naar onze smartphone grijpen om niets te moeten missen. Maar juist door dat gebaar vergeten we echt te kijken naar de omgeving om ons heen. Als je dan even ophoudt met het staren naar je schermpje, merk je hoe onnozel we er soms kunnen uitzien. Ik vind het bewonderenswaardig hoe dit banale onderwerp zo belangeloos en eerlijk werd verbeeld. Mooi!”

View this post on Instagram

Attaque de #apaperaday19

A post shared by Anne Verbeure (@anneverbeure) on


De tekeningen van Sofie Van der Linden (°1986) getuigen van een fascinatie voor ruimte, de maat van architectuur en de manier waarop we ruimtes gebruiken. Ze vertrekt daarbij steeds vanuit een herinnering of persoonlijke perceptie van een plek. Haar werk was al te zien in verschillende kunstencentra waaronder SMAK Gent, Netwerk Aalst (2012), CIAP Hasselt (2013), C-Mine Genk (2015), e.a.. Dit jaar was Sofie artist in residence bij De Warande (Turnhout).


Kevin Vanwonterghem kiest

“Tussen de vele inzendingen zijn me meteen enkele tekeningen opgevallen omwille van hun voelbare liefde voor het tekenen, hun technische kundigheid en/of hun eerlijkheid. Als ik er ééntje moet uitkiezen, dan is het dit beeld van een woonkamer met koffie op tafel en zicht naar buiten. Wat me aanspreekt is de speelse wijze waarop de maker een banaal tafereel weet om te zetten in een frisse schets. De gemaakte keuzes – hoe de realiteit is herleid tot enkele lijnen en vlakken – getuigen van een gevoel voor compositie, kleur en lijn. Ik werd er instant vrolijk van!”

View this post on Instagram

☕ #apaperaday19

A post shared by Lotte (@lott_e_) on


Kevin Vanwonterghem (1984) houdt van thema’s met weerhaakjes. De superieure houding en controledrang van de mens ten opzichte van de natuur is daar een voorbeeld van.  Kevin volgde een opleiding Illustratie aan Sint-Lucas en nadien nog een opleiding Vrije Grafiek (Gent). 
In zijn houtskooltekeningen toont hij landschappen, maar eerder dan een loutere representatie daarvan, brengt hij ze in fragmenten samen tot intrigerende composities, waarbij telkens kunstmatige ingrepen voelbaar zijn. 


Frederick Feyfer kiest

“Lotte is een meester met kleuren en beheerst een expressieve, spontane en erg persoonlijke lijnvoering. Deze tekening sprak me zowel grafisch als conceptueel onmiddellijk aan.
Is het een man met migraine, krabt hij zijn ogen uit van de pijn? Of gaat het gewoon om het dagelijks ontwaken uit een diepe slaap? Geen idee wat Lotte hier neerkrabbelde, maar de tekening spreekt tot de verbeelding en is een pareltje.”

View this post on Instagram

❤️ #apaperaday19

A post shared by Lotte (@lott_e_) on


Leuvens illustrator en graficus Frederick Feyfer 
(°1977) runt 300 dagen per jaar zijn designstudio 
Uncompressed.  De rest van de tijd, 60 dagen per jaar, schetst hij vanop stoepranden & terrastafeltjes in exotische oorden. Een kleine sabbatical, met een rijke collectie carnets de voyages als resultaat. 
Bekijk het portret van Frederick voor A paper / A day
hier.


Kunstwerkt kiest

“Deze ochtend waarschuwde Judith Vanistendael al voor enige laattijdigheid per mail: “Ik zit op een boot tussen Engeland en Spanje. Normaal is er internet, maar het stormt.” En toen viel het contact weg.
Daarom koos niet Judith, maar Kunstwerkt op de valreep de tekening van de dag:

“Iedere dag blijven er verrassend veel tekeningen verschijnen. Sommigen tekenen af en toe, maar het is ook fijn om langzaamaan de volhouders te kunnen onderscheiden. Penelope Deltour is één van die toegewijde uitslovers, die zich duidelijk heeft voorbereid op onze #apaperaday19. Zo creëert Penelope op haar account een beeldverhaal, waarbij het iedere dag uitkijken is naar het vervolg. Een potvis, de zee, en een man in een hutje op een vlot spelen de hoofdrol. Het is op dit moment nog uitkijken naar welke wendingen het verhaal zal nemen, maar de enige zekerheid is dat het narratief binnen 31 afleveringen vervat zit.
Wanneer we voor het eerst langs de tekening van Penelope scrolden, leek het een berg die dreigt af te brokkelen, maar snel werd duidelijk dat er iets magischer achter de tekening schuilt. Vooral het mannetje op de rand merk je pas later op. Het is zo’n afbeelding waar je naar kan blijven kijken, en laag per laag meer geïntrigeerd raakt door het verhaal dat wordt verteld. Vooral het vlaggetje die daar zo dapper wappert, met een miniatuurpotvis, verblijdt ons het meest.
Verbluffend ook hoe de textuur van de potvis tot leven komt.
Wij kijken alvast uit naar de volgende episode van deze #humpbackwhale.”

View this post on Instagram

15 #apaperaday19

A post shared by PENELOPE DELTOUR (@penelopedeltour) on


Sassafras De Bruyn kiest

“Deze houtskooltekening zuigt me in het scherm.
Het beeld intrigeert omdat het tegelijk iets vreselijk onheilspellends als veel rust uitstraalt.
Het is een geheimzinnig tafereel, geen uitverteld verhaal. Daar hou ik van.
Technische kunde is hier gecombineerd met veel gevoel. Ik hou van de sfeer in het beeld, met zijn donkere randen en opgelichte middendeel, met zijn nuances die doen denken aan een oude foto die meer verhult dan toont, met het licht dat in de verte de bergtoppen wit kleurt.
Zo zuigt de tekenaar me tot ver in zijn landschap, helemaal tot op die bergtoppen. Daarboven wil ik staan, en het feit dat ik niet weet of daar angst of rust op me wacht, vergroot het verlangen.”


Illustrator Sassafras De Bruyn (°1990) heeft tien kinderboeken op haar naam staan, maar illustreert daarnaast ook voor een waaier aan andere projecten. Zo was ze te zien in ‘Iedereen Beroemd’ op de zender één, waar ze elke week iemands mooiste herinnering in een beeld goot, en illustreert ze voor Kinder- en Jeugdtheater Kopergietery. In haar werk wisselt ze weemoed af met humor en zwaarte met tederheid, dat alles in warme kleuren en met een vleugje eigenaardigheid. 

© Hervé Debaene


Barbara Rottiers kiest

“Tussen de vele fraaie inzendingen werd mijn blik toch meteen naar dit kleurrijke tafereel getrokken. Helder kleurgebruik, daarmee kan je mij namelijk nogal makkelijk verleiden.
Maar wat Jo hier heeft gedaan is het inzetten bij een eerder ‘dramatisch’ gegeven, een koppel dat in conflict is. Het is geen ordinair ruzietje, neen, die twee hebben ambras. Een kleurrijke variant dus op de echtelijke ruzie. Die twee gegevens, snoepjeskleuren en die wrange inhoud combineren, werkt hier heel komisch. Je kan er zelf veel bij verzinnen, de mogelijke dialoog tussen die twee… Als kijker heb je dus ook nog ontdekkingsruimte.
Hoewel het maar een schetsje is, staan alle lijnen wel op de goeie plek, is het beeld mooi in balans. Met zo weinig een hele wereld oproepen, daarvoor moet je toch van goeden huize zijn.
Trouwens, volgens mij zien die twee in beeld mekaar nog graag, de tekenaar heeft de vrouw de subtiele elegantie van een viool meegegeven. De scheiding is nog niet in zicht, ze komen er wel samen doorheen.” 


Barbara Rottiers vond het – nadat ze meer dan 15 jaar als presentatrice en programmamaakster bij Radio1 werkte – tijd om te focussen op wat er voor haar écht toe doet: potlood en papier. In het voorjaar van 2019 verscheen haar eerste prentenboek voor volwassenen, momenteel werkt ze aan een non-fictie beeldboek voor kinderen. Ze combineert dit met losse projecten waarin mensen en hun verhalen centraal staan, zoals bijvoorbeeld de Storysnapper, een verhaleninstallatie waarmee ze door Tanzania trok.  

© Koen Broos


Danny Van De Genachte kiest

“Ik heb echt een zwak voor techniek. De stofjes zijn meesterlijk weergegeven, ik kan ze bijna voelen. Bij werken die mij meteen aanspreken kan ik de hand van de kunstenaar aftasten met m’n oog. Het fijne weefsel van pennenstreken, de kreuken en frommels van donker vs licht: daar plooi ik voor. En het is niet enkel de techniek maar ook het onderwerp, de stof is sterk beeldend: het vervellen in andere identiteiten, de ontkleding en het afwerpen van een uniform. De hele reeks is “Spitze”.”


Danny Van De Genachte (1984) leeft en werkt voor Musea Hasselt. Samen met zijn goede vriend Willem Vrancken richtte hij  Anti.Anti. op – een netwerk van kritische denkers, creatieve makers en poëtische doeners in Genk. Tekenen is voor Danny een soort van toverkunst, waarin alles mogelijk is.