We kozen heel zorgvuldig 31 curatoren – één voor elke tekendag in oktober – die een grote liefde voor tekenen delen. Lees hieronder wat ze vertellen over hun favoriete tekening.

Leen Huysmans kiest

“Het werk van Louise De Meester straalt een speelsheid uit waar je meteen blij van wordt. Op het eerste zicht zie je twee kippen tussen het gras. Dan valt het op dat de ene kip een ei in haar buik heeft, waarna je plots ook het felrode ei van de andere kip opmerkt. Beiden staren ze een beetje verbaasd naar dat rode ei. Dat vind ik leuk.

Het is een tekening waar je wel eventjes naar kan kijken en op ontdekking in kan gaan. Er wordt een heel verhaal verteld in één beeld en als kijker wordt je fantasie uitgedaagd om mee te gaan in dat narratief. Die ene tekening maakt je meteen nieuwsgierig naar de rest van het verhaal, het ‘ervoor’ en het ‘erna’.

Niet alleen het onderwerp is erg speels maar ook de uitvoering. De ongedwongen combinatie van de verschillende materialen en kleuren is helemaal geslaagd. Snelle verfstroken voor de planten, de meer uitgewerkte uitvoering van de kippen, potloodvegen die de schaduw aangeven en de stippeltjes in de verf tussen de planten. Alles wordt uiteindelijk samengebracht tot een mooi geheel door de kleuren en de achtergrond.”


Leen Huysmans (1990) studeerde in 2017 af als bachelor illustratie aan KASK, Gent. Eigenlijk schetst ze voortdurend. Gefascineerd door het dorp waar ze is gaan wonen, maakte ze er een reeks tekeningen over. Haar werk verscheen oa in Reveil ‘18 Verhalenboek, Dichtbundel De Vogelmuit en ze maakte een eigen beeldverhaal De Grote Schoonmaak.


Alison Souffreau kiest

Geen echte tekening maar een linoprint. Dit werk van Larussav sprak me onmiddellijk aan door het krachtige beeld. Alles staat op zijn plaats en werkt mooi met elkaar. De afbeelding op zich is eenvoudig: zonder de beschrijving te lezen leek het in eerste instantie over iets speels te gaan. Ikzelf dacht aan een rollende bal, een gek gebogen lichaam, een leuke illustratie. Er zit echter veel meer achter.
Dit werk werd gepost op World Mental Health Day en door een korte beschrijving krijgen we een vluchtige blik in het leven van de kunstenaar. Het geeft de bevestiging dat iedereen het wel eens moeilijk heeft, dat het belangrijk is om hulp te zoeken en je te omringen met de juiste mensen. Loslaten en vergeten, de bal wegkaatsen en je gal uitspuwen.  Het is een werk dat sterk is in zijn eenvoud en sterk in zijn boodschap. 


In haar werk zoekt tekenaar Alison Souffreau (1989) de grens op tussen de realiteit en de vervreemding ervan. Hierin speelt humor en het groteske steeds een belangrijke rol. Haar beide beeldverhalen Borsuk-Ulam & L’Histoire de Madame Molin 
kwamen eerder al uit bij het online beeldverhalen magazine
Pulp deLuxe.  


Patrick Jordens kiest

“Ik heb eigenlijk niks met monsters, maar in deze tekening weet hij/zij mij te vertederen. Allicht ook omwille van de beetje gelukzalige glimlach op het gezicht van de schommelende jongen. Of is het een meisje? En is het eerder een grijns dan een glimlach? Ik hou van die ambiguïteit. 
Deze schijnbaar simpele tekening roept zowel een verhaal als emotie als lichamelijkheid op, er ontstaan personages, relaties, gewaarwordingen…. dat is straf om dat allemaal met één tekening te kunnen waarmaken. 
Het heeft ook iets bitterzoets: misschien is het een eenzame ziel die dankzij zijn/haar fantasie toch een heerlijk moment beleeft? Want er gaat zeker een groot gevoel van vrijheid uit. Of is het gewoon iemand met een buitengewone fantasie?
De titel zit ook goed…
Het doet een beetje denken aan het surrealistische werk van de Australische Shaun Tan, dus mijn liefde voor illustraties heeft me zeker beïnvloed in mijn keuze.”


Patrick Jordens is kinderboekenrecensent. Hij richtte in het voorjaar Tiptoe Print op, een kleinschalige uitgeverij die kwaliteitsvolle beeld- en prentenboeken uit andere talen en culturen beschikbaar wil maken voor een Nederlandstalig publiek. 


Françoise Beck kiest

“Mijn oog viel meteen op de fijne lijn, die naar mijn gevoel in één beweging op papier werd gezet. Hier en daar zie je een aarzeling, wordt het lijntje wat dunner en dan weer voller. Op het eerste gezicht zag ik een oud mannetje in de tekening met een bril, ingevallen kaken en een vooruitstekende kin.
Toen ik de omschrijving las bleek het een schoen te zijn maar dan gekanteld.
Het is fijn dat er vrijheid is om meerdere dingen in de vorm te herkennen.
Een schoen kan je op zoveel manieren tekenen, ik vind het knap dat de vorm zo uitgepuurd en eenvoudig is.
De tekening is niet perfect, je voelt de beweging die de tekenaar heeft gemaakt, de punten waar hij is gestopt, een bochtje heeft genomen en weer verder is gegaan, dat vind ik prachtig.
Met weinig is er toch veel gezegd, een beetje als poëzie op papier.”

View this post on Instagram

#apaperaday19 #shoe

A post shared by Harm van Zwol (@harmvanzwol) on


Illustrator Françoise Beck (1984) heeft een fascinatie voor het uitpuren van vorm en lijn en onderzoekt dit graag in haar eigen werk. Ze begeleidt verschillende workshops voor organisaties als Wisper, het atelier van Eva V. en de Tekenfabriek, en geeft deeltijds les binnen de grafische opleiding aan Sint-Jozef OV4. In 2008 werd ze de huisvormgever -en illustrator van BRONKS jeugdtheater in Brussel. 

© Hans Van den Keybus


Villa Verbeelding kiest

‘We kiezen voor deze man, in enkele zuivere lijnen getekend. Het ziet er een heel eenvoudige tekening uit, maar ze is perfect uitgevoerd. Er zit ook veel beweging in de tekening door de houding van de man en de vloeiende lijnen. En vooral inhoudelijk is het een intrigerende tekening die tot de verbeelding spreekt. Wat doet deze man? Braakt hij allerlei woorden uit? Of blaast hij rook uit? Of ademt hij net iets in? Je kan er van alles bij verzinnen. Je blik blijft er aan hangen.’

View this post on Instagram

#apaperaday19

A post shared by art.by.Guus (@art.by.guus) on


Villa Verbeelding is een literair huis waar jong en oud enthousiast gemaakt worden voor boeken en illustraties. Schetsen en tekeningen van illlustratoren uit binnen- en buitenland vormen de kern van steeds wisselende tentoonstellingen. Naast de expo’s pakt Villa Verbeelding ook uit met lezingen, workshops, masterclasses en het festival Zin in Zomer. ’.


Ans Nys kiest

‘Dit is een tekening met een opvallende en krachtige compositie: de figuur is dwars over het hele blad geplaatst en boeiend afgesneden onder de romp. De zwarte penseelstreek links van het blad zorgt ervoor dat we ‘binnenkijken’ in de scène van de tekening. Met minimale middelen weet de tekenaar een hele sfeer en ruimte te scheppen die bovendien tot de verbeelding spreekt. Ligt het jonge meisje ontspannen met haar armen achter haar rug op een bed? Of slaapt ze rechtop zoals een poes of een paard dat kunnen? Slaapt ze eigenlijk wel of zijn haar ogen gesloten in een moment van gestolen genot? Een spel van vrijheid en gebondenheid, sereniteit en spanning wordt opgeroepen in één enkel beeld. En Breitners en Balthus’ meisjes zijn nooit ver weg.’


Naast docent tekenen en beeldonderzoek aan LUCA School of Arts Gent, is Ans Nys (1973) ook oprichter van researchgroep The Drawing Incident en lid van de onderzoeksgroep Image, beide verbonden aan LUCA. Binnen Image werkt ze op dit moment aan haar doctoraat Drawing as a mourning love letter.

© Beeld: Ans Nys


Jan Leconte kiest

“De tekening trof mij niet enkel door de sterke compositie, ruw en zacht materiaalgebruik en een vaag dieptezicht maar bovendien wordt de tekening spannend in het blad gezet. 
De heftige, bijna gekraste getekende lijnen van de romp van het beest, de poten die onvolledig getekend zijn en daardoor net krachtig over de grond zweven vooraleer ze zullen neerkomen: ze geven het beeld een bijzondere uitstraling. 
De grote beweeglijkheid van het angstig beest – dat afremt voor één of ander gevaar en dit in de ogen kijkt – trekt de kijker even in de wereld van de kunstenaar.”

View this post on Instagram

#apaperaday19 Dag 5

A post shared by @ katriendecorte1 on


Jan Leconte is als cultuurbeleidscoördinator verantwoordelijk voor de cultuurdienst en CC De Ververij in Ronse.  Hij bouwt een regulier tentoonstellingsbeleid in de regio van Ronse uit, waarbij steeds een mix wordt gemaakt van amateurkunsten en professionele kunsten, lokaal en bovenlokaal tot (inter)nationaal met gevestigde én debuterende kunstenaars. Tekenkunst speelt hierbij een essentiële rol, zoals bij de organisatie van de Ronse Drawing Prize.  Op dit moment loopt de tentoonstelling Conform en op 27 oktober start de Collectie Tekenkunst. 


Jonathan Roelants kiest

“Gisteren werden er voor Werelddierendag heel wat mooie dieren getekend om uit te kiezen. Uiteindelijk was het deze tekening van een baltimoretroepiaal die mij het meest overtuigde. Intuïtief sprak deze tekening mij aan vanuit mijn voorliefde voor vogels. Verder sprak ook de eenvoud en elegantie van dit werk mij aan: het minimaal kleurgebruik, met de sterke aanwezigheid van wit in de vogel. Doordat Laure hetzelfde wit van de vogel als achtergrond gebruikt, zorgt dit ervoor dat deze straalt op zichzelf en zich op zijn plaats lijkt te voelen op het papier. De positie van elke lijn en vorm is precies daar waar het moet zijn en vormen zo een goede compositie. Al deze elementen zorgen ervoor dat dit werk er voor mij uitspringt en ik ernaar kan blijven kijken om het te bewonderen.”

View this post on Instagram

Day 4: oriole

A post shared by Laure Allain (@laure_illustrations) on


Jonathan Roelants (1996) is organisator van Drink & Draw, een event in Leuven waar tekenaars terecht kunnen om er samen te tekenen in goed gezelschap. Zelf raakt Jonathan geïnspireerd door de kleinste en meest banale dingen, wat zich al eens durft te vertalen in absurde en ruwe beelden. 


Omer Van de Kerckhove kiest

“Bij het bekijken van de tekeningen trok een afgesneden compositie van twee vrouwen met een hondje mijn aandacht. Je ziet het gezicht van de vrouwen niet en dat prikkelt de verbeelding. De tekening laat ook veel te raden. De vrouwen lijken op iets te wachten, maar wat? Hun houding en positie van het hondje laat vermoeden dat ze er al een hele tijd staan.
De arceertechniek met vele aanzetjes maakt het geheel levendig en het lijvig hondje is heel trefzeker weergegeven. Door het beestje niet helemaal af te beelden is het een perfecte compositie.”


Omer Van de Kerckhove (1957) werkt al meer dan 30 jaar als tekenaar in de Plantentuin in Meise. Botanische tekeningen maken is een ambacht die bijzondere technieken, kennis en nauwkeurigheid vergt. Zijn tomeloze fascinatie voor paddenstoelen en planten levert prachtige wetenschappelijke aquarellen met wereldklasse op.  


Peter Hulsmans kiest

“Bij het bekijken van de tekeningen was er één tekening die, met een hypnotische blik, mijn aandacht greep.
Ik bekeek de tekening – die voor mij een eerste aanzet lijkt, een studie voor een schilderij – van dichterbij, en dan valt de vlotheid van tekenstijl op, aangenaam om naar te kijken. Er is een directheid aanwezig, geen twijfel. Een duidelijke aanpak in het overbrengen van een gedachte naar een tekening.
Het is voor mij niet nodig om te achterhalen wat de betekenis van dit beeld moet zijn: het staat op zichzelf en heeft genoeg kracht om beeldend te imponeren.”


Peter Hulsmans (1964) is beeldend kunstenaar en hoofddocent tekenen aan de PXL-MAD, School of Arts in Hasselt. Als beeldend kunstenaar maakt hij zichtbaar wat ongrijpbaar is, zoals emoties en gedachten. Zo werkt hij vanuit zijn persoonlijke ervaringen een concreet beeld uit die hij vertaalt in installaties, beelden en objecten.

© foto: Mirror, 2015